پروژه فدورا و آشنایی با Fedora Core 2

Fedora نام پروژه ای است که هدف آن توسعه برنامه های کاربردی به شکل Add-on برای لینوکس ردهت بوده است…

● Fedora چیست؟

Fedora.us نام پروژه ای است که هدف آن توسعه برنامه های کاربردی به شکل Add-on برای لینوکس ردهت بوده است (مشابه وضعیتی که گروه داوطلبان توسعه لینوکس debian از سال ها قبل ایجاد کرده بودند). در این پروژه، گروهی بین المللی از برنامه نویسان داوطلب برای توسعه بسته های نرم افزاری Third party RPM با کیفیت بالا برای سکوی لینوکس Redhat، گرد هم آمده اند.

در سال 2002 یکی از دانشجویان دانشگاه هاوایی بنام Warren Togami سایتی دیگری را با هدف مشابهی راه اندازی کرد که وظیفه داشت تا همان هدف تهیه بسته های نرم افزاری با کیفیت بالا را برای لینوکس ردهت پیگیری نماید. جدیت این گروه که به فدورا معروف شد ادامه یافت تا آن که مقارن شد با سال تغییر و تحول در شرکت ردهت. سال گذشته شرکت ردهت اعلام کرد که از آن تاریخ به بعد فرایند پشتیبانی رسمی از نسخه های غیرسرور و به اصطلاح Enterprise را به جامعه open source داوطلب واگذار خواهد کرد که بلافاصله مشخص شد که هدایت آن به گروه فدورا سپرده شده است.

اگر تا این جا احساس سردرگمی کرد ه اید و نتوانسته اید تفاوت های گروه fedora.us، پروژه فدورا و ارتباط آن با ردهت را به خوبی درک کنید، ناراحت نباشید، در ابتدای این جریانات علاوه بر کاربران عادی، تعداد قابل توجهی از متخصصان و اهل فن هم سردرگم شده بودند!

برای آن که موضوع روشن تر شود، باید نگاه دقیق تری به هر یک از طرفین این معادله بیاندازیم. گروهی که آقایTogami آن را هدایت می کردند که فعلاً می توانیم آن را پروژه فدورای تاگامی بنامیم، تا قبل از تغییر و تحول، مسوول تهیه و نگهداری بسته های نرم افزاری لینوکس ردهت بودند.

در سایت این پروژه، کاربران لینوکس ردهت می توانستند بسته های نرم افزاری را بیابند که امکان تهیه آن به طور مستقیم از سایت ردهت وجود نداشت. نرم افزارهای Mplayer و Wine نمونه هایی از این بسته ها هستند. آن طور که اعضای این گروه عنوان می کرده اند، در همین اواخر کار آنان بسیار دشوار شده بود و وظیفه کنترل کیفیت و پشتیبانی از نرم افزارها و به طور کلی حجم کار، بسیار زیاد شده بود.

از طرف دیگر همان طور که در آغاز به آن اشاره کردیم، گروه دیگری موسوم به fedora در سایتی به نشانیFedora.us نیز مسوولیت راهبرد پروژه دیگری که به شکل رسمی (RHLP (the Red Hat Linux Project نام داشت، اما به تدریج به آن نیز فدورا گفته می شد، را برعهده داشت. در این پروژه نیز بسته های نرم افزاری لینوکس ردهت جمع آوری می شده و مورد پشتیبانی قرار می گرفتند. اهداف این گروه بیشتر از آن که ایجاد یک بانک نرم افزاری باشد، به سمت نزدیک کردن لینوکس ردهت به نسخه رایگان و یا (free consumer distribution) بود. در واقع در این پروژه سعی می شده تا به مدل توسعه لینوکس debian نزدیک شوند.

تاگامی نیز مانند بعضی دیگر از کاربران حرفه ای لینوکس ردهت، از دیدن تلاش های پراکنده در اطراف ردهت برای پیشبرد بیشتر این سیستم عامل، احساس رضایت نداشت. او نهایتاً با Michael K. Johnson در ردهت تماس می گیرد و پیشنهاد نوعی ادغام این فعالیت (فعالیت های گروه خودش و RHLP) را به او ارائه می دهد.

در نهایت نه تنها پیشنهاد تاگامی پذیرفته می شود، بلکه فرا تر از آن نیز می رود و ردهت کار توسعه نسخه های غیرEnterprise خود را نیز به جریان این ادغام می افزاید. به این ترتیب، شرکت ردهت دارای دو خط تولید موازی خواهد گردید. یکی برای توسعه نسخه های Enterprise و خط دیگری برای توسعه نسخه هایی شبیه لینوکس Debian که این مورد به صورت رسمی مورد پشتیبانی ردهت قرار ندارد و به اصطلاح community-supported است.

(زمانی که گفته می شود ردهت دیگر به طور رسمی از نسخه های غیر Enterprise پشتیبانی نمی کند، بیشتر از آن که به نقش ردهت در توسعه این نسخه ها اشاره شود، متوجه پشتیبانی فنی به اشکال گوناگون مانند تماس های تلفنی، مشاوره و دیگر صور خدمات فنی است. خلاصه آن که ردهت به ازای فروش نسخه های Enterprise می تواند خدمات پشتیبانی ارائه کند).

اما آنچه که هنوز هم به آشفتگی ها دامن می زند، وجود سایت ها و نشانی هایی متفاوتی است که با وجود اسامی مشابه فدورا، دارای محتوای یکسانی نیستد. این موضوع یکی از مشکلات نسبتاً بزرگ پروژه ادغام گروه های فدورا محسوب می شود. گفته می شود که حجم کار مورد نیاز برای سامان دهی به همه اسناد موجود و یکسان سازی آن ها بسیار زیاد است و به همین دلیل این کار قرار است تا به تدریج و با دقت تمام انجام شود.

● لینوکس Fedora Core2

پس از آن که از طرف ردهت اعلام شد که پشتیبانی از نسخه های غیر Enterprise را بعد از نسخه لینوکس ردهت 9 به گروه داوطلب واگذار کرده است، سر و صدای زیادی بر پا شد، اما همگان با عرضهِ به موقع نسخه ای که Fedora1 Core نام داشت، دیدند که موضوع عدم پشتیبانی رسمی ردهت به هیچ وجه به معنی کنار گذاشتن مفهوم اپن سورس و نرم افزاری مانند لینوکس ردهت نیست.

در ابتدا گروه زیادی از کاربران لینوکس ردهت، خصوصاً کاربران غیرآمریکایی از موضوع این تغییر و تحول و ادغام پروژه های فدورا با یکدیگر ناراضی بودند. اما به زودی با توجه به مساله افزایش بسته های نرم افزاری قابل استفاده در لینوکس فدورا (به دلیل رها شدن این نرم افزار از قید و بندهای مربوط به قوانین لیسانس های نرم افزاری) رضایت این گروه از کاربران نیز جلب گردید.

در واقع پس از آن که مدل توسعه این نسخه از لینوکس تغییر کرد، همان طور که در عمل نیز دیده شد، سرعت کار توسعه و در نتیجه عرضه نسخه های جدیدتر به بازار از گذشته سریع تر شده است به طوری که هنوز چند ماه از عرضه نسخه 1 لینوکس فدورا نگذشته بود که شاهد ارائه نسخه های موسوم به Fedora Core 2 Test.2 و test3 و نهایتاً نسخه نهایی fedora Core2 بودیم.

● ویژگی های لینوکس فدورا 2

زمانی که این سیستم عامل را تهیه می کردم، کنجکاو بودم ببینم که آن را باید بر روی کدام یک از کامپیوترها نصب کنم. زمانی که دیدم این سیستم عامل بدون هیچ مشکلی روی قدیمی ترین دستگاه هم به راحتی کار کرد، خیلی خوشحال شدم. بدین ترتیب یک دستگاه قدیمی، با یک سیستم عامل جدید، جلوه ای بسیار مدرن یافته بود (سیستم قدیمی مورد نظر یک دستگاه پنتیوم III با سرعت 600 مگاهرتز و با 384 مگابایت حافظه رم و کارت گرافیکی S3 با 16 مگابایت رم بوده است).

کرنل 2,6.5، Gnome 2.6 ،KDE 3.2 و پیاده سازی نسخه جدیدتری از X11 تغییرات مشخص نسخه FC2 محسوب می شوند که در نخستین نگاه هر کاربری، به چشم می آیند.

نصب FC2 همانند گذشته به راحتی انجام می شود. اما در این نسخه روش نصب جدیدتری نیز علاوه بر روش های قبلی HTTP) ،FTP ،DVD و CD) پیش روی کاربران قرار داده شده است. نصب از طریق درایوهای USB قابلیتی است که در سخت افزارهای جدیدی که امکان بوت شدن سیستم از درایو USB را فراهم کرده اند، می تواند بسیار مفید باشد.

نرم افزاری که امکان نصب FC2 را در محیط گرافیکی فراهم می آورد، نسخه جدیدتری از همان نرم افزار گذشته یعنیAnaconda است (شاید دانستن این که این نرم افزار به زبان Python نوشته شده است، برایتان جالب باشد). اگرچه در این برنامه نصب، همانند بعضی از نسخه های لینوکس، امکان انتخاب گزینه نصب Advanced به کاربر داده نشده است، اما جزئیات زیادی در تنظیمات زمان نصب، بدون آن که این فرایند را برای کاربر تازه کار دشوار سازد، در آن گنجانده شده است.

در زمان نصب از کاربر خواسته می شود تا بین سه نوع انتخاب یعنی Personal Desktop ،Workstation و Server یکی را انتخاب کند. انتخاب هر یک از این موارد به معنی آن است که سیستم برای کاربرد مورد نظر آرایش خواهد شد. به عنوان مثال گزینه Desktop همان طور که از نام آن مشخص است، سیستم را برای کاربردهای خانگی آماده خواهد کرد و یا انتخاب workstation باعث خواهد شد تا علاوه بر نرم افزارهای گروه کاربردهای خانگی، مجموعه ای از نرم افزارهای دیگری مانند ابزارهای برنامه نویسی نیز به سیستم اضافه شوند.

تم Bluecurve از زمان نسخه 8 لینوکس ردهت در این محصول گنجانده شده بود. اما با گذشت زمان بین این تم (theme)و دیگر عناصر گرافیکی تناسب بیشتری ایجاد شده است و نرم افزارها نیز فرصت بیشتری برای هماهنگی با این تم یافته اند. به عنوان مثال نسخه OpenOffice1,1 شاید به بهترین شکل ممکن توانسته است که خود را باBlueCurve هماهنگ نماید.

پشتیبانی از زبان های گوناگون در FC2 به صورت بهتر و پیشرفته تری پیاده سازی شده است. به طوری که در هنگام نصب کاربران ملیت های مختلف می توانند از رابط کاربر به زبان خود استفاده کنند. آزمایش زبان فارسی در زمان نصب برایم بسیار جالب بود. اما متاسفانه بد ترین قلم ممکن برای این کار انتخاب شده بود. به طوری که حتی خواندن بعضی از عبارات برایم دشوار بود. خلاصه ترجیح دادم تا از همان زبان انگلیسی برای رابط کاربر استفاده کنم، فقط پشتیبانی از زبان فارسی را به طور آزمایشی خصوصاً برای تایپ انتخاب کردم.

این آزمایش یعنی مثلاً امکان تایپ در نرم افزارهای گوناگون تقریباً رضایت بخش بود. البته در این مورد باید یادآور شوم که امکان استفاده از قلم فارسی در نرم افزار OpenOffice همانند گذشته با مشکلاتی روبرو بود و متقابلاً Koffice (همانند گذشته) مانند یک <جنتلمن> رفتار می کرد.

بین طرف داران میزکارهای Gnome و KDE همواره رقابت پایان ناپذیری وجود داشته است. به نظر می رسد تلاش های گروه میگوئل ایکازا – رهبر پروژه Gnome اخیراً به بار نشسته باشد و کاربران و البته مسئولان پروژه فدورا، Gnome را به KDE ترجیح داده باشند. زیرا میزکار Gnome به صورت پیش فرض برای این سیستم عامل انتخاب شده است. البته در این مورد باید بیشتر دقت کرد، زیرا از زمان نسخه لینوکس ردهت 9 به بعد می دانستیم که مذاکرات پشت پرده ای بین شرکت زیمیان (Ximian) عرضه کننده Gnome با شرکت هایی همچون ردهت و حتی IBM انجام شده بود و راه و روش زیمیان از خط و مشی اپن سورس فاصله گرفته بود.

شاید انتخاب پیش فرض این میز کار از سوی گروه فدورا هم به همین دلیل باشد. اما موضوع پشتیبانی از زبان های غیرلاتین مورد دیگری است که تعادل بین این دو میزکار را نزد کاربران شرقی به گونه ای دیگر برهم خواهد زد. یکی از تغییرات این نسخه از لینوکس، استفاده از معماری صوتی جدید به نام (Advanced LinuxSound Architechture ALSA) در آن است.

(Explicit Congestion Notification ECN) یکی از قابلیت های جدید به کار گرفته شده در هسته 2/6 (Kernel) این سیستم عامل است. این ویژگی امکانی فراهم آورده است که مسیر یاب ها می توانند وضعیت شبکه را به اطلاع سیستم های کلاینت برسانند. اما گفته شده است که این ویژگی با بعضی از دیواره های آتش سازگاری ندارد. برای غیر فعال کردن ECN می توان خط زیر را به فایل etc/sysctl.conf/ اضافه کرد.

netiPV4.tcp_enc = 0/

اضافه شدن پشتیبانی از معماری SELinux هم یکی تفاوت های عمده این نسخه محسوب می شود. این معماری یعنی Security Enhanced Linux در واقع یک فنا وری امنیتی جدید برای لینوکس محسوب می شود که توسط آژانس امنیت ملی (NSA) طراحی شده است. در معماری SELinux، به مدیران شبکه امکان تعریف جزئیات ظریف تری در خصوص حقوق دسترسی کاربران شبکه، داده شده است.

مسعود سعیدی

ماهنامه شبکه

KDE چیست؟

دراین مقاله سعی شده تا اطلاعات و ساختاری برای آنها که با KDE و پروژه آن تازه آشنا شده اند فراهم گردد. تصور ما بر این است که دامنه وسیعی از موضوعات مرتبط با KDE و پروژه آن راپوشش داده ایم و امیدواریم که بتوانید از پروژه KDE و گسترش و رشد آن درک و تصویری صحیح کسب نمایید.

● نگاه کلی

محیط KDE نرم افزار قدرتمند رومیزی است که به طور شفاف در شبکه کار کرده و برای کاربران ایستگاههای کاری یونیکس طراحی شده است. KDE بدنبال رفع نیاز به یک محیط آسان برای ایستگاههای کاری یونیکس است ، مانند آنچه در سیستم عامل کامپیوترهای اپل و یا ویندوز می بینید. ما معتقدیم که امروزه بهترین سیستم عامل موجود یونیکس است . اگرچه عدم وجود یک محیط آسان ، مانعی است بر سر راه گسترش استفاده از این سیستم عامل تا به عنوان یک سیستم مرسوم در منازل و دفاتر کار مورد استفاده قرار گیرد، در واقع یونیکس ، برای افرادی که در زمینه تکنولوژی اطلاعات به صورت حرفه ای فعالیت دارند یک سیستم عامل بی همتاست و هنگامی که صحبت ازقابلیت اطمینان ، اندازه پذیری و در دسترس بودن به میان باشد هیچ رقیبی برای یونیکس یافت نمی شود. یونیکس بازار سیستم های Server را هدف قرار داده و بهترین بستر برای انجام امور حرفه ای و عملی است . بدون یونیکس اینترنت وجود نداشت ، ولی یونیکس برای کاربران میانی کامپیوتر مناسب نیست . گرچه این عبارت با وجود نسخه هایی از آن از قبیل GNU/Linux، FreeBSD و NetBSD که برروی اینترنت موجود هستند و هر کدام در اندازه پذیری و قابلیت اطمینان ؛ بی نظیری عبارتی کاملاً صحیح نیست .

● KDE یک محیط رومیزی

با وجود KDE هم اکنون محیطی قدرتمند و آسان برای یونیکس وجود دارد. بهمراه یک نسخه رایگان از یونیکس نظیر Linux، مجموعه Unix/KDE بستری کاملاً رایگان برای همگان فراهم می آورد که می توان از آن است فاده نموده و یا حتی آنرا تغییر دهند. گرچه همواره ، موقعیت رشد و گسترش وجود دارد ولی براین باور هستیم که در وضعیت فعلی هم به جایگاه مناسبی در میان سیستم عامل های تجاری رومیزی دست یافته ایم . امیدواریم که ترکیب یونیکس و KDE محیطی را که سالها حرفه ای ها و دانشمندان از آن استقبال کرده اند را در سطح کاربران متوسط هم فراهم نماید.

KDE قالبی برای ایجاد و گسترش برنامه های کاربردی تولید نرم افزار در یونیکس X۱۱ کار بسیار سخت و زمانگیری بود. KDE متوجه این موضوع می باشد که ارزش یک بستر نرم افزار بر پایه کاربردهای پیشرفته و مناسبی است که در آن برای کاربران نهایی در نظرگرفته می شود. بر این اساس ، پروژه KDE بستر تولید برنامه های اسنادی درجه اولی را به همراه پیاده سازی پیشرفته ترین فناوری ها در این زمینه فراهم آورده و بدین ترتیب خود را در صف اول رقابت با محصولات پرکاربری از قبیل فناوری MFC/COM/Activex شرکت میکروسافت قرارداده است . مجموعه فناوری اسنادی KDE KPart، به برنامه نویسان این قابلیت را می دهد که نرم افزارهای سطح بالا و پیشرفته ای را با این فناوری به سرعت ایجاد نمایند.

● KDE و مجموعه نرم افزارهای اداری

با بهره گیری از محیط ایجاد برنامه در KDE تعداد زیادی برنامه کاربردی برای این محیط ایجاد شده است. گروهی از این برنامه ها در بخش پایه ای KDEدر دسترس همگان قرار دارند. هم اکنون KDE در حال تولید و تکمیل یک مجموعه نرم افزار اداری ، مبتنی بر فناوری KDE KPart است که شامل یک نرم افزار صفحه گسترده ، یک نرم افزار ارائه کننده (Presentation)، یک سامان دهنده (سررسید) و نرم افزار پست الکترونیک و غیره می باشد. KPresenter نرم افزار ارائه دهنده KDE با موفقیت در بسیاری ازسمینارها و جلسات برای نمایش و ارائه مطلب بکار گرفته شده است .

● KDE یک سفر هیجان انگیز

از اواخر دهه ۶۰ میلادی که یونیکس، در آزمایشگاه های شرکت بل زاده شد، تا به امروز، این سیستم همواره به قدرت و پایداری مداوم معروف بوده است. در همه این سال ها یونیکس روی رایانه های Mainframe و کارگزارهای پیشرفته حکمرانی کرده است. اگر یونیکس نبود، امروزه اینترنت وجود نمی داشت. TCP/IP، پست الکترونیکی، و بسیاری دیگر از قراردادها و برنامه هایی که امروزه مورد استفاده کاربران رایانه هستند، با یونیکس متولد شدند و رشد یافتند. اما، در همه این دوران، استفاده از یونیکس هیچ گاه برای کاربران معمولی رایانه آسان نبود. استفاده از یونیکس نیازمند دانش نسبتا ًبالای رایانه بود، و بر عکس ویندوز یا مکینتاش، محیط گرافیکی جذابی برای آن وجود نداشت. تلاش های شرکت هایی همانند Wind River و NEXT Step نیز در راه ساده کردن یونیکس نتیجه نداد؛ این عوامل، جنگ یونیکس ها با یکدیگر، و یک سری دادگاه های حقوقی از طرف شرکت AT&T دست در دست هم داده، گسترش یونیکس در بازار رایانه های خانگی را متوقف کرده و راه را برای ویندوز مهیا ساختند. در این حال بود که پروژه KDE در اواخر سال ۱۹۹۶ به وجود آمد. اهداف KDE عبارت بودند ازآماده سازی بستری مناسب برای نوشتن نرم افزار برای یونیکس و گنو/لینوکس؛ و فراهم کردن محیط گرافیکی جذاب برای ایستگاه های کاری یونیکس و گنو/لینوکس. KDE در ابتدا یک پروژه عمدتا ًآلمانی بود، که به مرور زمان گسترش یافت و امروزه بدل به شبکه ای از مهندسان نرم افزار معتقد به نرم افزار آزاد در سراسر جهان شده است. KDE که مخفف « Desktop Environment» می باشد، با پیشرفت خیره کننده اش در سال های اخیر، تبدیل به تاج طلایی پروژه های نرم افزار آزاد گردیده است، به گونه ای که جدیدترین نسخه آن یعنی نسخه ۱/۳ هم از نظر زیبایی و چشم نوازی، و هم از نظر قابلیت و کارایی با محیط های ویندوز و مکینتاش رقابت می کند، و به اعتقاد بسیاری، حتی از آن ها پیشی گرفته است.

محیط میزکار KDE شامل برنامه ها و نرم افزارهای گوناگون و متنوعی می باشد. نرم افزار های شبکه، برنامه FTP، پست الکترونیکی (KMail) و گفت وگوی مستقیم (Kopete)؛ نرم افزارهای گرافیکی و ویرایش تصویر (Kontour)، پخش موسیقی (noatun)، پخش فیلم (!aKtion) و کار با دوربین های دیجیتال (Kamera) و پویشگر (Kooka) و چاپگر (Kdeprint)، نرم افزار های مدیریت سیستم همانند مرکز کنترل، مرورگر صفحات وب (Konqueror)، نرم افزارهای دورنما (KFax)، طراحی صفحات وب (Quanta)، محیط برنامه نویسی (KDevelop)، تعدادی بازی (Kdegames)، نرم افزارهای آموزشی (Kdeedu)، و یک مجموعه کامل نرم افزارهای اداری (KOffice) شامل واژه پرداز (KWord)، صفحه گسترده (KSpread)، نمایش KPresenter و بسیاری نرم افزار های دیگر، محیطی کامل را برای کاربران فراهم کرده اند.

با توجه به سرعت پیشرفتی که KDE از خود نشان داده است، پیش بینی آینده آن کاری بس دشوار است. به تازگی دولت آلمان در پروژه ای با نام Kroupware، اقدام به اضافه کردن پاره ای امکانات به KDE کرده است. سایر دولتهای اروپایی نیز همگی مشغول بررسی KDE می باشند. شرکت Apple برای ساخت مرورگر جدید خود به نام Safari، از مرورگر Konqueror، استفاده کرده و پیشرفت های خود به این مرورگر را در اختیار پروژه KDE قرار داده است. همگی نشانه ها بیانگر آن است که آینده درخشانی در انتظار این پروژه می باشد وسناریوی «یونیکس سخت است» دیگر صادق نیست. ترکیب KDE/لینوکس آماده فتح رایانه های رومیزی می باشد.

● فارسی KDE چیست؟

پروژه فارسیKDE از آنجا شروع شد، که تعدادی عاشق لینوکس و نرم افزار آزاد متوجه شدند که در لیست زبان های محیط گرافیکی محبوب آن ها یعنی KDE، جای فارسی خالی است. در سال ،۱۹۹۹ مدیر پروژه فارسی KDE با مسؤلین KDE تماس گرفت و مشخص شد که KDE هنوز از زبان های راست به چپ، مانند فارسی، پشتیبانی نمی کند. برنامه نویسان KDE در آن زمان گفتند که با عرضه نسخه ۳‎/۰ KDE، این پشتیبانی صورت خواهد گرفت. در آن زمان، طرح صفحه کلید امروزی لینوکس با پیروی از مصوبات شورای عالی انفورماتیک کشور طراحی شد، و همچنین پشتیبانی زبان های راست به چپ در KDE نیز فعال گردید. با عرضه نسخه ۳‎/۰ KDE در ماه می سال ،۲۰۰۲ کار ترجمه KDE شکل جدی به خود گرفت. لازم به ذکر است که تا کنون فقط قسمت اولیه، یعنی پایه ۳‎/۱ KDE به فارسی ترجمه شده است. هر چند که خود همین پایه، شامل تعداد زیادی نرم افزار، و تقریباً مهمترین نرم افزارهای KDE می شود، اما هنوز تعداد بسیاری از نرم افزارهای KDE ترجمه نشده باقی مانده اند.

www.academist.ir

روزنامه ابرار اقتصادی

منبع : آفتاب

بررسی اجمالی و مقایسه دو سیستم عامل عمومی ویندوز و لینوکس

ویندوز و لینوکس انواع مختلفی دارند. تمامی انواع ویندوز را مایکروسافت تولید می کند، اما توزیع متنوع لینوکس از سوی شرکت های متعددی مانند Linspire، Red Hat، SuSE، Ubunta، Mandriva، Knoppix، Slackware و Lycoris صورت می گیرد. ویندوز دو خط اصلی دارد که می توان آنها را Win۹x که شامل ویندوزهای ۹۵، ۹۸، ۹۸SE، Me و کلاس NT که ویندوزهای NT، ۲۰۰۰ و XP را در خود جای داده است، اشاره کرد. ویندوز در واقع کار خود را با نسخه ۳.x آغاز کرد و پس از چند سال ویندوز ۹۵ را روانه بازار کرد.

انواع لینوکس به عنوان توزیع از آن یاد می شود. تمامی توزیع های لینوکس که در چارچوب زمانی یکسان منتشر شده، از یک هسته اصلی(مهمترین بخش سیستم عامل) تبعیت می کنند. تفاوت آنها در نرم افزارهای اضافی ارائه شده، واسطه گرافیکی کاربر، فرایند نصب، قیمت، اسناد سازی و پشتیبانی های فنی است. ویندوز و لینوکس هر دو در desktop و ویرایش های سروری ظاهر می شوند.

لینوکس می تواند کارایی خود را بالا برد که ویندوز نمی تواند. نسخه های هدفمند ویژه از لینوکس وجود دارد. به عنوان مثال NASLite نسخه ای از لینوکس است که بااستفاده از یک فلاپی دیسک، رایانه قدیمی را تبدیل به یک فایل سرور می کند. این نسخه از لینوکس قادر به اتصال به شبکه، تقسیم فایل ها و عملکرد به عنوان یک وب سرور است.

● واسطه گرافیکی کاربر در سیستم عامل ویندوز و لینوکس

ویندوز و لینوکس قادر هستند به ارائه واسطه گرافیکی کاربر و واسطه خط فرمان بپردازند. واسطه گرافیکی کاربر ویندوز از ویندوز ۱/۳ به ویندوز ۹۵، ویندوز ۲۰۰۰ و ویندوز XP تغییر یافته است و انتظار می رود در نسخه بعدی ویندوز که جایگزین XP خواهد شد، دوباره تغییر کند.

لینوکس به طور نمونه به ارائه دو واسطه گرافیکی کاربر، KDE و Gnone می پردازد. در توزیع های عمده لینوکس، لیندوز موجب شده واسطه کاربر شباهت بیشتری به ویندوز داشته باشد. همچنین XPde for Linux نیز در شباهت لینوکس به ویندوز نقش موثری دارد. واسطه گرافیکی کاربر در سیستم های لینوکس اختیاری است و حال آن که این واسطه جزء جدایی ناپذیرOS در ویندور است. سرعت، کارایی و اطمینان در اجرای یک سرور به جای لینوکس که فاقد واسطه گرافیکی کاربر است، افزایش یافته است و این در حالی است که دیگر نسخه های سرور ویندوز قادر به انجام چنین عملی نیستند. در واقع واسطه گرافیکی کاربر در لینوکس، اجرا و کنترل از راه دور را برای یک رایانه لینوکس آسانتر و طبیعی تر از رایانه ویندوز جلوه می دهد.

● واسطه نمای متنی در سیستم عامل ویندوز و لینوکس

این واسطه به عنوان یک مفسر دستوری نیز شناخته شده است. کاربران وینداز برخی اوقات از آن به عنوان یک اعلان از سوی DOS نیز یاد می کنند. کاربران لینوکس آن را به عنوان یک برنامه واسطه معرفی می کنند. هر نوع از ویندوز به یک مفسر دستوری مجهز است، اما انواع مختلف ویندوز از مفسرهای مختلفی نیز برخوردارند. به طور کلی، مفسرهای دستوری ویندوز سری ۹x شباهت زیادی به یکدیگر دارند و نسخه های کلاس NT نیز مفسرهای دستوری مشاهبی را در خود جای داده اند. اما تفاوت هایی در بین این دو دسته از ویندوز وجود دارد. لینوکس مانند دیگر نسخه های یونیکس، از مفسرهای دستوری چندگانه پشتیبانی می کند، اما معمولاً از یک نوع که به عنوانBASH شناخته می شود، استفاده می کند. از دیگر مفسرها می توان از Korn shell، Bourne shell، ash و C shell یاد کرد.

● هزینه ها در سیستم عامل ویندوز و لینوکس

برای یک desktop و یا کاربرد خانگی، می توان گفت لینوکس خیلی ارزان و یا رایگان است در حالی است که ویندوز گران است. در کاربرد سرور نیز لینوکس در مقایسه با ویندوز بسیار ارزان است. مایکروسافت اجازه می دهد، یک کپی از ویندوز تنها برای یک رایانه استفاده شود. برای اولین بار در ویندوز XP، آنها با استفاده از نرم افزاری به اعمال این قانون(در ابتدا فعال سازی تولید ویندوز و سپس ویندوز Genuine) می پردازند. در مقایسه، تنها با یک بار خرید لینوکس، شما می توانید در هر چند رایانه با هیچ گونه هزینه اضافی از آن استفاده کنید.می توان کتاب لینوکس و سیستم عامل که شامل کتاب است را به رایگان تهیه کرد. همچنین می توان لینوکس را به صورت رایگان از فروشندگان آن مشروط بر این که به یک ارتباط اینترنتی پر سرعت و یک CD burner مجهز باشید، و یا از سایت www.linuxiso.org دانلود کرد.

● دستیابی به سیستم عامل

برای دستیابی به لینوکس باید رایانه ای جدید را که لینوکس از پیش بر روی آن نصب شده خریداری کرد. لیندوز که در حال حاضر لینسپایر نامیده می شود، لیست تمامی فروشندگانی که رایانه هایی مجهز به لیندوز را به فروش می رسانند، ارائه می دهد. اگر شما خواستار نصب لینوکس هستید، می توانید به خرید رایانه ای بدون سیستم عامل از Dell و یا Wal-Mart که برای نصب انواع لینوکس کامل است، اقدام کنید.

نصب ویندوز همیشه یکسان است و این در حالی است که توزیع های مختلف لینوکس برنامه های نصب خود را دارند که حتی این امر می تواند در نسخه های مختلف توزیع یکسان، تغییر یابد.

● اجرای برنامه از طریق سی دی لوح فشرده در سیستم عامل ویندوز و لینوکس

یکی از کارهایی که لینوکس می تواند انجام دهد و ویندوز نمی تواند، اجرا شدن از روی سی دی است. برای اجرا، ویندوز باید ابتدا بر روی دیسک سخت نصب شود. اگر نصب ویندوز در مقطعی قطع شود، نمی توان رایانه را راه اندازی کرد. برنامه ای رایگان با نام BartPE وجود دارد که می تواند برخی از برنامه های ویندوز را از طریق سی دی bootable اجرا کرد.

به طور عادی، لینوکس نیز از طریق یک دیسک سخت اجرا می شود، اما تعداد خیلی کمی از نسخه های لینوکس هستند که بدون نصب شدن بر روی دیسک سخت، کاملاً از طریق سی دی اجرا می شوند.

در نسخه های لینوکس مبنی بر سی دی، کاربرد از دیسک سخت متفاوت است. برخی از آنها مانند لیندوز، هیچ چیزی را بر روی دیسک سخت حک نمی کنند و تجربه لینوکس را به راحتترین و امنترین نحو امکان می سازند.

● نرم افزار کاربردی در سیستم عامل ویندوز و لینوکس

در مقایسه لینوکس و ویندوز می توان گفت، نرم افزارهای کاربردی بیشتری برای ویندوز موجود است.

▪ کسب نرم افزار کاربردی:

اگر به خرید یک کپی از ویندوز بر روی CD-ROM اقدام کنید، نمی توانید به نرم افزارهای کاربردی آن دسترسی پیدا کنید. اما اگر به خرید یک یا چند کپی از لینوکس بپردازید، می توانید نرم افزارهای کاربردی آن را به صورت رایگان دریافت کنید. رایانه ای جدید به همراه ویندوزی که از پیش بر روی آن نصب شده نیازمند به نرم افزارهای کاربردی دارد. هر توزیع لینوکس با انواع متعددی ارائه می شود. هر چه نسخه گرانتر باشد، نرم افزارهای بیشتری نیز خواهد داشت.

● نصب نرم افزارهای کاربردی سیستم عامل ویندوز و لینوکس

نصب کاربردها تحت ویندوز در حالی که استاندارد نشده اند، معمولاً همسان است. نصب نرم افزار تحت لینوکس در هر توزیع متغایر است و به راحتی، سادگی و آشکاری ویندوز نمی باشد. لیندوز به کاربران اجازه می دهد به نصب نرم افزارها در شرایطی شبیه به بهنگام کردن ویندوز بپردازند. در لینوکس کاربردها پس از دانلود شدن، به طور خودکار نصب می شوند که این سرویس دهی به صورت رایگان صورت نمی پذیرد.

● ویروس ها و جاسوس ها:

انواع مختلفی از برنامه های نرم افزاری بد اندیش وجود دارد که معمولترین آنها به عنوان ویروس و جاسوس نامیده می شوند. جاسوس در ویندوز به مشکلی بزرگ تبدیل شد در حالی که مایکروسافت به خرید یک شرکت نرم افزاری ضد جاسوس اقدام کرد و تولیدات خود را با عنوان برنامه ضد جاسوس مایکروسافت در سال ۲۰۰۵ روانه بازار کرد. بخش عظیمی از این نرم افزارهای مخرب در ویندوز عمل می کنند.

● کاربران و اسم رمز سیستم عامل ویندوز و لینوکس

لینوکس و ویندوز ۲۰۰۰/XP هر دو نیازمند نام کاربر و اسم رمز و زمان ره اندازی هستند. ویندوزهای XP و ۲۰۰۰ و لینوکس از نمونه های متعدد و یا طبقه های مختلفی از کاربران حمایت می کنند. لینوکس و ویندوز می توانند کاربران را به گروه های مختلف دسته بندی کنند و مزایا را برای یک گروه نسبت به یک کاربر ارائه می دهند. اما فایل ها در لینوکس تنها متعلق به یک کاربر و یا گروه، معین شده است.

● خطاهای برنامه ای سیستم عامل ویندوز و لینوکس

تمامی نرم افزارها خطاهای برنامه های دارند و خواهند داشت. لینوکس در داشتن خطاهای نرم افزاری کمتر در مقایسه با ویندوز شهرت دارد. تفاوت در اسلوب شناسی ها توسعه ای OSمی تواند به توضیح این که چرا لینوکس از ثبات بیشتری برخوردار است بپردازد. ویندوز از سوی برنامه نویسانی طراحی می شود که اشتباهات آنها به دلیل این که مایکروسافت به انتشار کدهای اصلی خود برای ویندوزنمی پردازد، مخفی می ماند. در مقایسه لینوکس از سوی هزاران برنامه نویس در سراسر جهان طراحی می شود. آنها به انتشار کد منبع برای سیستم عامل می پردازند و هر برنامه نویس علاقمند می تواند به بررسی آنها اقدام کند.

● محدودیت های نرم افزاری در سیستم عامل ویندوز و لینوکس

برنامه ای که از سوی لینوکس نوشته شده نمی تواند تحت ویندوز عمل کند و بالعکس. این امر یک قانون است، اما می توان گفت که چندین استثنا نیز وجود دارد. این استثناها نصب یک سیستم عامل را بر روی دیگری فراهم می سازد. به عنوان مثال، در رایانه ای که با لینوکس اجرا می شود می توان به نصب کپی از ویندوز پرداخت. در ویندوز OS که تحت لینوکس اجرا می شود نیز می توان به نصب تمامی برنامه های ویندوز اقدام کرد. در آن واحد یک رایانه می تواند با دو سیستم عامل اجرا شود.

● ابزارهای سخت افزاری پشتیبانی شده توسط سیستم عامل ویندوز و لینوکس

در مقایسه ابزارهای سخت افزاری پشتیبانی شده می توان گفت، سخت افزار بیشتری در استفاده از ویندوز کار می کند و این به دلیل این است که فروشندگان سخت افزاری راه اندازهای بیشتری برای ویندوز می نویسند که این امر در لینوکس صدق نمی کند. هنگامی که ویندوز XP به بازار ارائه می شود، بسیاری از دستگاه های جانبی موجود فعالیت نخواهد کرد، زیرا XP به راه اندازهای جدید نیاز دارد و فروشندگان انگیزه کمی برای نوشتن راه انداز برای سخت افزارهای قدیمی دارند.

● سخت افزاری که OS بر روی آن عمل می کند:

لینوکس در بسیاری از پایگاه های سخت افزاری قابل اجرا است که این امر در ویندوز امکان پذیر نیست. به عنوان مثال، ویندوز NT تا هنگامی که مایکروسافت ذهن خود را تغییر نداده باشد، در MIPS CPU قابل اجرا است.اما برای لینوکس کسی وجود ندارد تا ذهن خود را تغییر دهد. لینوکس در دامنه وسیعی از رایانه ها اجرا می شود. به دلیل تواناییش در اجرا شدن بدون واسطه گرافیکی کاربر، از سخت افزار کمتری در مقایسه با ویندوز نیاز دارد. لینوکس می تواند در رایانه های شخصی بسیار قدیمی نیز اجرا شود.

● کاربران متعدد در سیستم عامل ویندوز و لینوکس

لینوکس سیستم چند کاربری است که ویندوز این گونه نمی باشد. ویندوز طوری طراحی شده که در یک زمان یک کاربر می تواند از آن استفاده کند. دیتابیس هایی که تحت ویندوز اجرا می شوند، موجب می شوند چند کاربر همزمان به آن دسترسی داشته باشند، اما سیستم عامل تنها برای سر و کار داشتن با یک نفر ساخته شده است. لینوکس مانند دیگر گونه های یونیکس برای سر و کار داشتن با چندین کاربر همزمان طراحی شده است.

● شبکه بندی سیستم عامل ویندوز و لینوکس

هر دو سیستم می توانند تی سی پی و یا آی پی را اجرا کنند. لینوکس می تواند شبکه بندی ویندوز را انجام دهد که این بدین معنی است که لینوکس می تواند در شبکه ویندوز رایانه ها ظاهر شود و در فایل ها و چاپگرها سهیم شود. لینوکس می تواند بر روی شبکه بندی ویندوز شرکت کنند که این مسئله برای ویندوز نیز صادق است.

● تقسیم بندی دیسک سخت سیستم عامل ویندوز و لینوکس

ویندوز باید از سوی یک تقسیم بندی ابتدایی بوت شود. اما لینوکس می تواند یا از طریق یک تقسیم بندی اولیه و یا از طریق تقسیم بندی استدلالی قرار گرفته در یک تقسیم بندی توسعه یافته بوت شود. ویندوز باید از سوی اولین سخت افزار بوت شود و لینوکس می تواند از سوی هر نوع دیسک سخت در رایانه به این امر اقدام کند.

● فایل های ذخیره شده بر روی دیسک سخت:

ویندوز برای این گونه فایل ها از فایل مخفی استفاده می کند که این فایل ها مانند OS در تقسیم بندی یکسان قرار می گیرد. لینوکس از تقسیم بندی اختصاصی برای فایل های ذخیره شده در دیسک سخت استفاده می کند.

● سیستم فایل ها در سیستم عامل ویندوز و لینوکس

ویندوز در سیستم فایل ها از FAT۱۲، FAT۱۶، FAT۳۲ و یا NTFS استفاده می کند که بهترین انتخاب است.سیستم های فایلی FAT قدیمی تر هستند. لینوکس نیز سیستم های فایلی مخصوص به خود دارد. سیستم دیفالت که برای لینوکس استفاده می شود ext۲ است که هم اکنون به ext۳ تغییر یافته است.

▪ درجه بندی فایل ها:

ویندوز و لینوکس از راه کاری متفاوت در درجه بندی فایل های خود استفاده می کنند. ویندوز از درجه بندی فایل ها بر مبنای حجم استفاده می کند، لینوکس طرحی یکپارچه را به کار می بندد. ویندوز برای نشان دادن ابزارها و تقسیم بندی های سخت افزاری متفاوت از حروف الفبا استفاده می کند. تحت ویندوز شما باید از حجم یک فایل برای انتخاب آن مطلع باشید. در لینوکس تمامی دایرکتوری ها به دایرکتوری اصلی ضمیمه شده است. در لینوکس استانداردی در این که کدام دایرکتوری های فرعی برای کدام ابزار استفاده می شود، وجود ندارد و این در حالی است که دیسک A همیشه برای فلاپی درایو استفاده می شود و دیسک سی بخشی از تقسیسم بندی بوت شده است.

● فایل های مخفی سیستم عامل ویندوز و لینوکس

هر دو سیستم از فایل مخفی، فایل هایی که کاربر در هنگام لیست کردن در یک دایرکتوری آنها را نمی بیند، برخوردار هستند.

● Case

Case با دستورات همانگونه که با اسامی فایل ها یکسان است. هنگامی که به دستوری در یک DOS وارد می شویم dir با DIR یکسان است، اما در لینوکس dir دستوری متفاوت با DIR می باشد.

▪ راه انداز چاپگر:

اجرای چاپگر بر روی یک رایانه خیلی قدیمی و یا نسخه جدید ویندوز ممکن است عمل کند و یا عمل نکند. اما این در مقایسه با لینوکس که از چاپگرهای خود حمایت نمی کند، شرایطی بهتر است.

▪ داده های کاربر:

برنامه های ویندوز موجب می شود اطلاعات کاربران را در هر کجا ذخیره کنند. این امر هارد را برای پشتیبانی از فایل های داده های کاربر غیر ممکن می سازد. لینوکس تمامی داده های کاربر را در دایرکتوری ذخیره می کند که شرایط را برای جابجایی از یک رایانه قدیمی به یک رایانه جدید آسانتر می سازد.

● خاموش کردن در سیستم عامل ویندوز و لینوکس

در هر دو سیستم باید دستور داده شود تا عمل خاموش شدن انجام گیرد. خاموش کردن ویندوز از سوی بخش استارت و با انتخاب شات داون صورت می گیرد. لینوکس نیز می تواند با دستور شات داون خاموش شود. دستور شات داون می تواند با خاموش کردن فوری سیستم همراه باشد و یا رایانه را در زمانی داده شده در آینده خاموش کند.

● انتخاب لینوکس به جای ویندوز:

پیش بینی ها از آینده روشن لینوکس خبر می دهند. دلیل این امر، رایگان بودن، بیشتر شدن کاربرد آن، استفاده از Open Office به عنوان یک تولید شگفت آور، شباهت زیاد آن به واسطه گرافیکی کاربر، کیفیت بالا و مقاومت آن در برابر هزاران ویروس و کرم ویندوز نام برده شده است.

http://www.yazdit.mihanblog.com/More-۱۱۱۲.ASPX

منبع : آفتاب

آیا لینوکس یک راز ناگفته دارد؟

در داستان علمی تخیلی استفن کینگ، “برج تاریک” ، قهرمان داستان جایی می گوید: “فقط دشمنان حقیقت را می گویند. دوستان و عاشقان به خاطر وظیفه، به طور بی پایان دروغ می گویند.”

گروه SCO (خالق سیستم عامل یونیکس) ، کمپانی IBM را به علت استفاده غیر مجاز از کد یونیکس در سیستم عامل لینوکس خود، تحت تعقیب قرار داده و تقاضای یک میلیارد دلار خسارت کرده است. این شکایت نه به علت زیر پا گذاشتن قانون کپی رایت، بلکه به علت نقض مفاد قرارداد مابین دو شرکت، از طرف IBM می باشد که البته IBM نیز نیز آن را رد می کند.

از طرف دیگر گروه SCO قصد دارد شرکتهای عمده سازنده لینوکس را به یک دعوای حقوقی بکشاند و موتور رو به پیشرفت جامعه “اپن سورس” را که روز به روز در بازار Enterprise بزرگتر و قویتر می شوند، مختل کند.

در شکل کلی، SCO تمام انجمن لینوکس را به رقابت طلبیده است و از آنها می خواهد ثابت کنند کد لینوکس را خودشان نوشته اند و این ادعای SCO بازار را دچار نگرانی کرده است.

● “منبع حقیقی کد لینوکس و برنامه های اپن سورس از کجا آمده؟ آیا این کد از جایی دزدیده شده است؟”

این دعواهای حقوقی و ادعاها، شرکتهای بزرگ خریدار تکنولوژی اطلاعات را نگران چیزی کرده که از آن متنفرند: رویارویی با قانون. به خصوص زمانی که صحبت از سرمایه گذاریهای چند میلیون دلاری به میان می آید. از همه بدتر، طبیعت برنامه های اپن سورس است. زیرا کاربران اینگونه نرم افزارها بیشتر در خطر قانون کپی رایت هستند تا کاربران سیستم های غیر اپن سورس.

جاناتان بند، وکیل دادگستری از مؤسسه موریسون و فورستر می گوید: “اگر لینوکس در این دعوای حقوقی شکست بخورد، آنگاه کاربران لینوکس نیز با استفاده کردن و یا برنامه نویسی با آن کدها، تحت تعقیب قانون قرار می گیرند.”

مسئله دیگر، اعتمادی است که مردم به لینوکس دارند. در واقع نقطه قوت لینوکس، قابلیت اعتماد بالای آن است. مردم (کاربران لینوکس) انتظار دارند کسی نتواند علاوه بر کد اصلی، چیزی را به کد آنها اضافه کند. در واقع آنها بیش از حد به لینوکس اعتماد می کنند.

اولین مشکلی که باعث ایجاد نگرانی در بین متخصصین رایانه شد، در آگوست ۲۰۰۲ پیش آمد. طی آن حادثه، یک نفر توانست سرورهای دانلود OPENSSH را هک کند. سیستمهای معمول امنیتی اپن سورس به سرپرستان امکان می دهد تا ارتباطات راه دور (Remote) با سرور را کدگذاری کنند. اما هکرها توانستند یک “اسب تروا” در نسخه دانلود OPENSSH قرار دهند. این برنامه های کوچک اما مخرب در کامپیوترهای کاربران بارگذاری می شوند. بعدآ هکرها می توانند کنترل ماشین (کامپیوتر) این کاربران را در دست گیرند. این حالت معادل دیجیتال حالتی است که دزدان بتوانند به مرکز مخابرات پلیس تونلی حفر کنند.

نسخه دستکاری شده فوق روی سرور OPENSSH تا ۵ روز قرار داشت و کسی متوجه آن نشد.

● آیا نمی توان انتظار داشت در آینده نیز دوباره اتفاقی مشابه روی دهد؟

به همین طریق، اگر یک برنامه نویس که روی یک پروژه اپن سورس کار می کند، کدهای حفاظت شده (که شامل قانون کپی رایت می شود) را درون برنامه قرار دهد و کسی متوجه آن نشود، میلیونها کاربر می توانند آن برنامه را دانلود کرده، از کد فوق استفاده کنند، بدون آنکه بدانند در حال استفاده از یک کد حفاظت شده هستند و می توان آنها را تحت تعقیب قرار داد. بنابراین هر پروژه ای که بر اساس آن کد (یا هر کد حفاظت شده دیگر) نوشته شود، می تواند تا سالها برای کاربران مشکلات قانونی ایجاد کند.

به دلایل فوق و مشکلات و مزاحمتهایی که می تواند بر سر راه کاربران قرار گیرد، جورج وایز، تحلیلگر نرم افزار از مؤسسه گارتنر، به تحقیقی که در روز ۱۶ آوریل منتشر شده اشاره می کند و می گوید: “سرپرستان سیستم باید به شدت مراقب کدهای اپن سورس باشند و آنرا به دقت بررسی کنند تا با قوانین کپی رایت مغایرت نداشته باشد. باید یک مرحله تأیید کیفیت بر روی کدهای اپن سورس اعمال گردد تا معلوم شود استفاده از آن مجاز است یا نه. همه اینها موجب می شود سرعت پذیرش لینوکس از سوی سرپرستان سیستم، بر روی سیستم های سطح بالا، کند شود.”

به عبارت دیگر پیش از آنکه کسی شروع به استفاده از نرم افزارهای اپن سورس برای اجرا و پیشبرد تجارتش کند، بهتر است تمام مسائل را در نظر بگیرد و مطمئن شود که استفاده از آن برنامه، تجارتش را به خطر نمی اندازد.

سردمداران جامعه اپن سورس معتقدند باید در آینده با دقت بیشتر حرکت کنند و امنیت کدهای خود را بالا ببرند. چگونه؟ با بررسی بهتر و بیشتر بر روی کدهای نوشته شده روی سیستمها. برای مثال این کار می تواند از طریق چک کردن امضاءهای رمزگذاری شده صورت گیرد تا مطمئن شوند شخصی که کد خاصی را بر روی سرور پروژه اپن سورس Upload کرده، همان کسی است که ادعا می کند یا یک هکر است که توانسته به سیستم نفوذ کند.

بعضی از صاحبان شرکتهای تولید کننده لینوکس می گویند دادن مجوز به افراد غیر معتمد و ناشناس برای قرار دادن کدشان درون برنامه های اپن سورس، یک کار خطرناک و با ریسک بالا است.

بروس پرنز، یکی از مدیران پروژه لینوکس Debian اظهار می دارد که او و دیگر مدیران شرکت، باید حتمآ با برنامه نویسان به صورت رو در رو ملاقات کنند تا از هویت آنها مطمئن شوند و اجازه دهند کد نوشته شده توسط این اشخاص درون پروژه قرار گیرد.

مارتن میکوس، مدیر اجرایی بانک اطلاعات اپن سورس MySQL نیز می گوید قسمت عمده کد برنامه ای را که او، هم می فروشد و هم برای دانلود (به صورت مجانی ولی بدون پشتیبانی) بر روی سرورش قرار داده، خودش نوشته است و برای قسمت های دیگر کد برنامه، که توسط افراد خارج از شرکت نوشته می شود نیز، از آنها مدرکی می خواهد تا مطمئن شود آنها خودشان این کد را نوشته اند.

تعدادی از شرکتهای بسیار بزرگ و معروف اپن سورس نظیر پروژه “وب سرور آپاچی” و نسخه لینوکس RedHat در حال حاضر نظارت شدیدی بر مراحل کد نویسی خود دارند و فقط به چند برنامه نویس انگشت شمار و کاملآ قابل اعتماد (از جمله لینوس توروالدز، خالق لینوکس که هنوز بر روی بهبود کرنل آن کار می کند)، اجازه فعالیت و کار می دهند.

به هر حال SCO ناخواسته کمک شایانی به انجمن اپن سورس کرده است و از این به بعد ما شاهد ظهور نرم افزارهایی با قابلیت اعتماد و امنیت بالاتر از سوی برنامه نویسان لینوکس خواهیم بود. البته زمان مشخص خواهد کرد که آیا لینوکس و به طور کلی نرم افزارهای اپن سورس موفق خواهند شد سهم بزرگی از بازار Enterprise را به دست آورند یا نه؟

منبع: Business Week Online

فساهو

منبع : آفتاب

نصب وب سرور آپاچی بر روی حافظه فلش

LAMPPIX یک دیسک زنده (Live) است که امکان اجرای وب سرور آپاچی (Apache) ٫ زبان برنامه نویسی پی اچ پی (PHP) ٫ پرل (Perl) و پایگاه داده MySQL را فراهم می کند.

جهت نصب بر روی حافظه فلش نسخه Mini را دریافت نمایید.

▪ توجه :

برای اجرای دستورات خط فرمان به جای استفاده از sudo می توانید با کاربر root وارد شده و دستورات زیر را بدون کلمه sudo اجرا کنید.

● پارتیشن بندی حافظه جانبی

۱) حافظه فلش را در پورت مخصوص قرار دهید و چند لحظه صبر کنید تا سیستم آنرا شناسایی کند.

۲) آدرس دسترسی به آنرا پیدا کنید .

معمولا در آدرس dev/sda/ قابل دسترسی است ولی اگر برای شما تفاوت داشت می توانید به روش زیر آدرس آنرا پیدا کنید :

▪ ‫از این دستور (که فهرست دیسکهای شناسایی شده توسط سیستم را نشان میدهد ) استفاده کنید:

sudo fdisk -l $

▪ ‫همانطور که در تصویــر مشـــاهده میکنید مورد آخر در فهرست , دیسـک مورد نظر مــاست که ابتـدای آن آدرس‬ دسترسی یعنی dev/sda/ نوشته شده است.‫ اگر در پیدا کردن آن مشکل داشتید میتوانید از طریق حجم آن ر‬ا ‫پیدا نمایید (به طور معمول دیسکهای متصل شده از طریق ‪ usb‬با ‪ sd‬شروع میشوند).

۳) ‫در این مرحله باید حافظه خارجی را پارتیشن بندی می کنیم.‬

برای این منظور از دستور cfdisk به صورت زیر استفاده می کنیم :

sudo cfdisk /dev/sda $

که در آن dev/sda/ مسیر حافظه فلش است.

▪ ایجاد پارتیشن اول (پارتیشن اصلی) :‬

گزینه New را انتخاب کرده و یک پارتیشن Primary با حداقل سایز ۱۶۰ مگابایت بسازید.

ـ توجه :

Lamppix و فایل های برنامه شما باید روی همین پارتیشن قرار بگیرند پس با توجه به حجم برنامه و فایل های پایگاه داده فضای بیشتری را در نظر بگیرید.

خروجی این دستورات چیزی شبیه این تصویر خواهد بود :

سپس گزینه Bootable را انتخاب کنید.

▪ ایجاد پارتیشن دوم :

با انتخاب گزینه New فضای خالی باقی مانده در حافظه فلش را به یک پارتیشن از نوع Logical تبدیل نمایید.

● نتیجه کار چنین خواهد بود :

حال گزینه Write را انتخاب کنید تا تغییرات بر روی Partition Table حافظه خارجی اعمال گردد.

در پایان با انتخاب گزینه Quit از برنامه Cfdisk خارج می شویم.

▪ فرمت کردن پارتیشن ها :

از دستور fdisk استفاده می کنیم تا فهرست و نام پارتیشن های موجود را بدست آوریم.

sudo fdisk /dev/sda -l $

پارتیشن اول (Bootable) را با فایل سیستم FAT و پارتیشن دوم را با فایل سیستم EXT۲ فرمت می کنیم.

sudo mkdosfs /dev/sda۱ $

sudo mkfs /dev/sda۵ $

اگر پارتیشن ها Mount شده بودند ابتدا به صورت زیر آنها را از Mount خارج کرده و دوباره دستورات بالا را اجرا کنید.

sudo umount /dev/sda۱ $

sudo umount /dev/sda۵ $

حال پارتیشن Boot حافظه جانبی را Mount کنید.

sudo mkdir /media/usb_boot $

sudo mount /dev/sda۱ /media/flash_boot $

● نصب وب سرور بر روی حافظه جانبی

۱) ابتدا فایل های مربوط به توزیع Lamppix را روی حافظه جانبی کپی کنید.

برای این منظور می توانید فایل Lamppix.iso را روی CD رایت کرده و سپس کل فایل های روی سی دی را در پارتیشن Bootable حافظه جانبی کپی کنید.

۲) کلیه فایل ها موجود در شاخه isolinux را در شاخه اصلی حافظه جانبی کپی کنید.

۳) اکنون Bootloader ٫ SYSLINUX را بر روی فلش نصب می کنیم.

sudo syslinux -s /dev/sda۱ $

در صورتی که syslinux بر روی سیستم شما نصب نیست دستور‌های زیر را اجرا کنید :

sudo apt-get install mtools $

sudo apt-get install syslinux $

حال فایل isolinux.cfg را به syslinux.cfg تغییر نام دهید .

علت تغییر نام این است که Lamppix توزیعی است که برای بوت شدن از روی سی دی ایجاد شده است به همین منظور از Bootloader ٫ ISOLINUX استفاده می کند. چون هدف ما اجرای Lamppix از روی حافظه فلش است پس باید از Bootloader ٫ SYSLINUX استفاده کنیم که توانایی اجرا سیستم عامل لینوکس از روی پارتیشن Fat۳۲ را فراهم می کند.

- به خاطر دارید که در مراحل قبل پارتیشن Bootable حافظه فلش را با فایل سیستم Fat۳۲ فرمت کردیم.

● اجرای وب سرور

سیستم خود را Reboot کنید و با ورود به Setup مادربورد USB را به عنوان راه‌انداز سیستم انتخاب کنید.

پس از Boot شدن سیستم از روی فلش پیغام زیر نمایش داده خواهد شد :

// MINI ۱.۱

Press to begin or F۲ for more options.

در این قسمت کلید F۲ را بزنید تا Lamppix را برای Boot شدن از روی حافظه جانبی آماده کنیم.

در مرحله بعد لیستی از انواع روش های ‌Boot شدن Lamppix نشان داده می شود.

در مقابل کلمه Boot عبارت زیر را بنویسید :

lamppix fromhd=/dev/sda۱

به خاطر دارید کهdev/sda۱/ آدرس پارتیشن اول حافظه فلش بود که در مراحل قبل آن را با فایل سیستم FAT ۳۲ پارتیشن بندی کردیم .

بدین ترتیب به Lamppix فرمان می دهیم به جای اجرا شدن از روی CD از پارتیشن Bootable حافظه جانبی اجرا شود .

پس از ‌Boot شدن وب سرور مرورگر FireFox اجرا شده و آدرس http://localhost را اجرا می‌کند.

● اجرای یک برنامه به زبان PHP در Lamppix

فرض کنید فایل های PHP در شاخه زیر قرار دارد :

/opt/lampp/htdocs/project

که opt/lampp/htdocs/ شاخه ای در کامپیوتر ما است .

ابتدا لازم است همه فایل های موجود در این شاخه را در فایلی به نام htdocs.tar.gz فشرده کنیم.

در صورتی که برنامه با بانک اطلاعاتی در ارتباط است لازم است ابتدا بانک اطلاعاتی را با فرمت SQL ٫ Export و فایل ایجاد شده را با نام mysql-dumps.tar.gz فشرده کنیم و این دو فایل را در شاخه www حافظه جانبی کپی کنیم.

پس از راه اندازی مجدد سیستم و اجرای وب سرور برنامه PHP با استفاده از مرورگر FireFox اجرا خواهد شد.

نویسنده : امیر جبلی

پانویس :

-۱

http://lamppix.tinowagner.com/en/download/

۲-در پارتیشن بندی حافظه جانبی از مقاله آقای ‫سید سینا شایگان سالک‬ استفاده شد.

-۲

http://syslinux.zytor.com

-۳

http://lamppix.tinowagner.com/en/mini

سایت همکلاسی

منبع : آفتاب

کدام توزیع گنو/لینوکس را انتخاب کنیم؟

یکی از سوالاتی که توسط کاربرانی که مایل به انتقال به سیستم‌عامل گنو/لینوکس هستند مطرح می‌شود، انتخاب توزیع است. چرا انواع مختلفی از گنو/لینوکس وجود دارد؟ کدامیک مناسب‌تر است؟ در این مقاله به معرفی اصول و مفاهیم توزیع‌های گنو/لینوکس و معرفی برخی از آنها می‌پردازیم و به مقایسه توزیع‌های مختلف نخواهیم پرداخت و این مقوله را در مقاله جداگانه‌ای بررسی خواهیم کرد.

● توزیع چیست؟

اصلا توزیع چیست؟ همانطور که می‌دانید، سیستم‌عامل گنو/لینوکس به خودی خود یک سیستم‌عامل آزاد و رایگان است. گنو/لینوکس را هر کس می‌تواند جمع‌آوری کرده و به نام خودش به رایگان عرضه کرده و به فروش برساند. علت چیست؟ سیستم‌عامل گنو/لینوکس از بخش‌های بسیار زیادی تشکیل شده که هر بخش آن توسط عده‌ای خاص توسعه می‌یابد که هر یک در یک سمت جهان قرار دارند.

معروف است که می‌گویند گنو/لینوکس مانند هواپیمایی است که هر قسمت آن را در یک کشور ساخته‌اند. البته این نکته نقطه قوت آن به شمار می‌رود. در صورتی که شما به عنوان یک کاربر بخواهید یک گنو/لینوکس داشته باشید، باید تمام این قطعات را جداگانه جمع‌آوری کرده و پس از کامپایل استفاده نمایید. درصد کمی از مردم این امکان و توانایی را دارند. بنابراین افراد و شرکت‌هایی اقدام به جمع‌آوری این قطعات مجزا و قرار دادن آنها کنار هم کرده‌اند و علاوه بر آن برای این مجموعه برنامه‌های نصب و مدیریت نوشته‌اند تا کار نصب و مدیریت سیستم را برای کاربران آسان کنند. به این مجموعه‌ها که توسط افراد و شرکت‌ها گرداوری شده است، توزیع یا Distribution گنو/لینوکس می‌گویند.

● علت تنوع توزیع‌ها چیست؟

هر یک از توزیع‌های گنو/لینوکس دارای ویژگی‌های خاصی است که آنرا از توزیع دیگر متمایز می‌کند. مثلا ممکن است برنامه‌های نصب آنها با هم تفاوت داشته باشند (البته اصول نصب همه گنو/لینوکس‌ها یکسان است) و یا ابزارهای مدیریتی گرافیکی تهیه شده با هم متفاوت باشند و یا نسخه برنامه‌هایی که با یک توزیع خاص ارائه می‌شوند جدیدتر یا قدیمی‌تر باشند، محل فایل‌های پیکربندی آنها متفاوت باشد، و یا ممکن است توزیع‌هایی مخصوص امور خاص طراحی شده باشند. مثلا مخصوص سرویس‌دهنده‌ها، مخصوص ایستگاههای کاری، مخصوص کامپیوترهای قدیمی، مخصوص مدیریت شبکه، مخصوص چند رسانه‌ای، مخصوص بازی و به همین ترتیب. بنابراین هر فرد یا گروه خلاقی می‌تواند توزیع مخصوص خود را ارائه نماید. مثلا برخی از توزیع‌ها برای نصب و پیکربندی آسان بهینه سازی شده‌اند.

توزیع‌ها به دو صورت تجاری و رایگان ارائه می‌شوند. یعنی در ازای دریافت یا استفاده از خدمات پشتیبانی برخی از آنها باید پول پرداخت شود و برخی از آنها رایگان هستند. البته به هر حال شما در اکثر موارد قادرید تا یک توزیع گنو/لینوکس را چه رایگان و چه تجاری به تعداد نامحدود کپی و توزیع نمایید، مگر آنکه تولید کننده شما را محدود کرده باشد.

اکثر توزیع‌های غیر تجاری و برخی از توزیع‌های تجاری بصورت رایگان از سایت‌های مربوطه قابل دانلود هستند.

در صورتی که گنو/لینوکس را یاد بگیرید، مهم نیست از چه توزیعی استفاده کنید. چون همه آنها ذاتا شبیه هم هستند و تمام اموری که در یک توزیع انجام می‌دهید، در توزیع دیگر نیز قابل انجام خواهد بود (شاید به نحو دیگر و با اندکی تفاوت).

برخی از توزیع‌ها از ایجاد تغییرات و بهینه‌سازی‌هایی در توزیع‌های دیگر ایجاد شده‌اند که آنها را توزیع‌های مبتنی بر یک توزیع می‌نامند. مثلا توزیع Ubuntu یک توزیع مبتنی بر دبیان است. یا مثلا توزیع فارسی پارسیکس یک توزیع مبتنی بر KANOTIX است.

شما هم می‌توانید! بله در صورتی که گنو/لینوکس را کاملا یاد گرفته باشید و مقداری خلاقیت و برنامه نویسی بلد باشید، قادر خواهید بود تا توزیع خودتان را ایجاد کنید. راهنماهای بسیاری در مورد ایجاد یک توزیع گنو/لینوکس منتشر شده است که یکی از بهترین این راهنماها، کتاب LFS یا Linux From Scratch نام دارد که آنرا می‌توانید از اینجا مطالعه یا دانلود نمایید.

● کدام توزیع؟

همانطوری که در بالا اشاره کردم، هر یک از توزیع‌ها دارای ویژگی‌های خاص خود هستند. مثلا برنامه نصب یک توزیع بسیار راحت است و یک توزیع دیگر ممکن است از نظر پایداری و امنیت مطرح باشد و به همین ترتیب.

▪ انتخاب توزیع بستگی به شرایط زیر دارد:

- سطح علمی کاربر

- مورد استفاده از گنو/لینوکس

- ویژگی‌های توزیع

- بازار

اکنون به بررسی یکایک این شرایط می‌پردازیم.

الف) سطح علمی کاربر:

کاربرانی که دارای آشنایی کمتری با گنو/لینوکس هستند، جذب توزیع‌هایی می‌شوند که دارای ابزارهای پیکربندی گرافیکی است که آنها را قادر می‌سازد راحت‌تر سیستم‌شان را اداره و نصب نمایند. همچنین دارای نرم‌افزارهای جدیدی باشد که به آنها حداکثر قابلیت‌ها را ارائه نماید.

از توزیع‌هایی که برای کاربران تازه کار مناسب‌تر هستند، می‌توان اوبونتو (Ubuntu)، زوزه (SuSE)، فدورا (Fedora)، مندریوا (Mandriva)، لیندوز (Lindows)، لیکوریس (Lycoris)، مپیس (Mepis) و XandarOS را نام برد. کاربرانی که پیشرفته‌تر هستند و ابزارهای پیکربندی گرافیکی برایشان مهم نبوده، کیفیت و سرعت سیستم برایشان مهم‌تر است جذب توزیع‌های حرفه‌ای‌تر مانند دبیان (Debian)، جنتو (Gentoo) و اسلکور (Slackware) می‌شوند. ممکن است نصب و راه‌اندازی این توزیع‌ها برای کاربران تازه‌کار دشوار باشد، ولی در عوض هر سه آنها بسیار باکیفیت و پایدار هستند.

ب) مورد استفاده از گنو/لینوکس:

برخی از توزیع‌ها مخصوص نیازهای خاصی طراحی شده‌اند. مثلا امروزه از اصلی‌ترین نیازها می‌توان به سرویس‌دهنده‌ها و ایستگاه‌های کاری اشاره نمود. البته برخی از توزیع‌ها این امکان را به شما می‌دهند که هنگام نصب، نوع مصرف آنها را تعیین کنید و با توجه به انتخاب شما، نرم‌افزارهای مربوط به آن مصرف خاص نصب خواهند شد. مثلا اوبونتو، فدورا و دبیان این امکان را دارا هستند. برخی از توزیع‌ها تنها مخصوص یک نیاز طراحی شده‌اند و دارای ابزارهای مربوط به آن نیاز می‌باشند. مثلا گنو/لینوکس کناپیکس (Knoppix) که یک توزیع روی میزی است، تنها دارای ابزارهایی است که برای کاربران روی میزی کاربرد دارد، و یا گنو/لینوکس SOL تنها به درد وظایف یک سرویس‌دهنده می‌خورد.

ج) ویژگی‌های توزیع:

برخی اوقات یک توزیع دارای ویژگی‌های خاصی است که آنرا برای استفاده قابل انتخاب می‌سازد. مثلا گنو/لینوکس اورالوکس (Oralux) دارای امکانات مخصوص نابینایان می‌باشد. مانند شناسایی صفحه نمایش‌های بریل و یا مرور صوتی وب و پست الکترونیک. و یا یک گنو/لینوکس ممکن است سخت‌افزارهای خاصی را به خوبی پشتیبانی نماید. و یا ممکن است سرعت و کیفیت یک توزیع یا آسانی استفاده از آن ملاک انتخاب قرار گیرد.

د) بازار:

ممکن است موجود بودن یک توزیع در بازار و یا نبود آن ملاک انتخاب باشد. مثلا در ایران فراوان‌ترین توزیع گنو/لینوکس، توزیع فدورا و ردهت است. اصلا برخی افراد و موسسات گنو/لینوکس را به نام ردهت می‌شناسند.

▪ بالاخره کدام را انتخاب کنیم؟

خوب، در بازار ایران در مورد انتخاب توزیع محدودیت‌های فراوانی وجود دارد. با توجه به توزیع‌های موجود در بازار، برای مصارف زیر توزیع‌های مقابل آن توصیه می‌شوند:

ـ مصرف میزکار(Desktop)/ایستگاه‌کاری – کاربران تازه‌کار:

اوبونتو (Ubuntu)، زوزه (SuSE)، پارسیکس (Parsix)، مپیس (MEPIS)، فدورا (Fedora)،

ـ مصرف میزکار(Desktop)/ایستگاه‌کاری – کاربران حرفه‌ای:

دبیان (Debian)، اسلکور (Slackware)، جنتو (Gentoo)

ـ مصرف سرویس‌دهنده:

دبیان (Debian)، اسلکور (Slackware)، فدورا (Fedora)

ـ دیسک‌های زنده:

کناپیکس (Knoppix)، پارسیکس (Parsix)، کانوتیکس (Kanotix) شبدیکس (Shabdix)

توضیح اینکه دیسک‌های زنده گنو/لینوکس‌هایی هستند که کاملا از روی CD اجرا می‌شوند و نیازی به نصب آنها روی سیستم نیست. این دیسک‌ها برای مصارف آموزشی، عیب زدایی و نمایشی مناسب می‌باشند.

technotux

منبع : آفتاب

تعیین سطوح دسترسی کاربران در لینوکس

در جدیدترین و امن ترین فایل سیستم مایکروسافت یعنی NTFS 5.0 امکان تعیین سطوح مختلف دسترسی به دایرکتوری ها و فایل ها برای کاربران مختلف به صورت زیر وجود دارد:

1) No Access

2) Read

3) Read & Execute

4) Write

5) Full Control

در حالت اول کاربر مورد نظر هیچگونه دسترسی به دایرکتوری مورد نظر ندارد. حالت دوم تنها می تواند فایل ها را ببیند ولی امکان اجرای فایل ها (ی اجرایی) را ندارد ( بیچاره !!!). در گزینه سوم این اختیار به کاربر داده شده است تا فایل ها را اجرا کند. در حالت چهارم یا Write کاربر قادر به انجام هر کاری جز تغییر سطوح دسترسی به دایرکتوری مورد نظر را دارد. به این حالت Modify هم گفته می شود و بالاخره در آخرین حالت کاربر می تواند هر آنچه را اراده می کند اعمال کند!!! این سطح دسترسی معمولا مخصوص Administrator بوده و به نااهلان داده نمی شود.

همانگونه که اشاره شد در این فایل سیستم امکان فیلتر کردن دسترسی کاربران به فایل ها وجود ندارد و تمام فایل های موجود در یک دایرکتوری به لحاظ سطح دسترسی تابع دایرکتوری خود هستند. اما در لینوکس استراتژی کاملا متفاوت است.

دسترسی به هر فایل یا دایرکتوری توسط 9بیت اطلاعات اضافه ای که به فایل یا دایرکتوری چسبانده می شود برای 3 کلاس 3 بیتی کاربر, گروه کاربر و سایر کاربران , تعیین می شود که به ترتیب با کدهای u(کاربر) , g(گروه) و o(سایرین) مشخص می شوند. 0 یا 1 بودن بیت اول تعیین کننده دسترسی خواندن (Read)برای صاحب فایل ( کاربر), بیت دوم امکان نوشتن (Write) و ایجاد تغییر در فایل یا دایرکتوری مورد نظر و بالاخره بیت سوم امکان اجرای(eXecute) فایل های اجرایی را مشخص می کند.

سه بیت دوم این دسترسی ها را برای کلاس گروه کاربر و سه بیت آخر دسترسی ها را برای سایر کاربران مشخص می کند. در صورتی که یک مجوز به کاربری داده نشده باشد به جای مجوز مورد نظر(یکی از حروف R,W یاX ) هنگام نمایش مجوزها، علامت دش (-) دیده می شود. آنچه در زیر دیده می شود مجوز دسترسی کامل به یک فایل است. یعنی همه کاربران امکان خواندن، نوشتن و اجرای فایل را دارند :

rwxrwxrwx

یا در حالتی که صاحب فایل دسترسی کامل، گروهش امکان خواندن و اجرا و سایرین هیچگونه دسترسی به فایل مورد نظر نداشته باشند این مجوزها به صورت زیر خواهد بود:

rwxr-x—

نمونه ای از این مجوزها را می توانید با اجرای فرمان ls -l مشاهده نمایید. توجه کنید که علاوه بر 9بیت ذکر شده، یک کاراکتر اضافه نیز در ابتدای این رشته وجود دارد که تعیین کننده نوع فایل است که برای فایل های عادی بصورت دش (-) و برای دایرکتوری ها بصورت d دیده می شود:

drwxr-xr-x

-rwxr-xr-x

▪ نکته:

مجوز پیش فرض برای فایل های جدید بصورت زیر است:

rw-r- – r–

و در صورتی که فایلی توسط یکی از کامپایلرهای موجود اجرایی شده باشد x (یا امکان اجرا کردن) به دسترسی ها اضافه می گردد. مجوز پیش فرض دسترسی به یک دایرکتوری جدید نیز مشابه همین حالت است:

rwxr-xr-x

در صورتی که بخواهید مجوزهای پیش فرض را برای نشست جاری خود تغییر دهید می توانید از دستور umask استفاده کنید.

برای تغییر مجوزهای یک فایل یا دایرکتوری کاربری که این اختیار را دارد (کاربر ریشه یا صاحب فایل یا دایرکتوری) می تواند با دستور chmod این کار رابوسیله یکی از دو روش زیر انجام دهد.

- در روش نخست پس از دستور chmod می توان با علامت های “+” یا “–” یک یا چند مجوز را به کلاس ها افزود و یا از آنها گرفت. در این حالت کلاس ها با کدهایی که در بالا ذکر شد تعیین می شوند.مثلا:

chmod go-rx anything

این دستور تعیین می کند که مجوز خواندن و اجرای فایلی به نام anything از کلاس گروه کاربر(u) و سایرین(o) گرفته شود و برعکس آن به صورت زیر است:

chmod go+rx anything

- در روش دوم مجموع سه سطح دسترسی(خواندن,نوشتن و اجرا) به صورت یک عدد بین صفر تا هفت برای 3 کلاس کاربر, گروهش و سایرین به صورت زیر تعیین می شود و پس از دستور chmod می آید. برای خواندن عدد چهار, برای نوشتن عدد دو و برای اجرا عدد یک منظور می شود. یعنی هفت(1+2+4) نشان دهنده دسترسی کامل است در نتیجه مثلا 777 نشان دهنده اعطای دسترسی کامل به همه کاربران است.مثلا:

chmod 750 anything

این دستور نیز تعیین می کند که مجوزها بصورت زیر تغییر کنند:

rwxr-x—

به طور پیش فرض، هر کاربری که فایلی را ایجاد نماید، مالک آن فایل شناخته می شود. در صورتی که بخواهید مالکیت یک فایل را تغییر دهید، باید از دستور chown استفاده نمایید. هنگامی که مالکیت یک فایل یا دایرکتوری را به کاربری اعطا کنید، آن کاربر دارای تمام مجوزها برای انجام تغییرات و تغییر مجوزها روی آن فایل یا دایرکتوری است. به مثال های زیر توجه کنید:

chown hossein anything

chown -R hossein /home/hossein

در مثال نخست، مالکیت فایلی به نام anything به کاربر hossein اعطا می شود. در مثال دوم، مالکیت دایرکتوری home/hossein و تمام فایل ها و دایرکتوری های زیر آن به کاربر hossein اعطا می شود. توجه داشته باشید که در چنین مواردی از گزینه R در در دستور استفاده می شود.

technotux

منبع : آفتاب

ساختار سیستم فایل لینوکس و یونیکس

سیستم فایل هر کامپیوتر، امکان ذخیره سازی فایل ها و اطلاعات را روی آن فراهم می سازد. هنگامی که از داخل برنامه واژه پرداز خود سندی را ذخیره می کنید، این سیستم فایل است که تعیین می کند سند چگونه و کجا ذخیره شود.

ابزارهای ذخیره سازی مانند فلاپی دیسک ها، دیسک های سخت، درایوهای CD-ROM، درایوهای Zip و… تا قبل از اینکه سیستم عامل سیستم فایل را روی آنها تشکیل دهد، قابل استفاده نیستند.

سیستم فایلهای گوناگونی برای سیستم عامل های مبتنی بر یونیکس و لینوکس ارائه شده اند که برخی از آنها عبارتند از ext2، ext3، xfs، reiserfs و غیره. این سیستم فایل ها در جزئیات فنی دارای تفاوت هایی با هم هستند ولی از نظر ساختاری که ایجاد می کنند مشابه بوده و تفاوت چندانی باهم ندارند. در این مقاله ما وارد جزئیات فنی هر نوع از سیستم فایلها نشده و تنها ساختار آنها را بررسی خواهیم کرد.

● سیستم فایل یا درخت؟

سیستم فایل سیستم عامل های مبتنی بر یونیکس و لینوکس بصورت یک درخت وارونه پیاده سازی شده است. در یونیکس و لینوکس دیگر شما چیزی به نام درایوهای A، C و … ندارید. تمام ابزارها و سیستم فایلها شاخه هایی از این درخت وارونه هستند. مرکز این درخت ریشه یا root نام دارد که بالاترین سطح سیستم فایل را تشکیل می دهد. زیر ریشه، پوشه هایی قرار دارند که سایر قسمت های سیستم فایل را تشکیل می دهند که اکنون درباره آنها توضیح می دهم. تصویر 1 سیستم فایل سیستم های مبتنی بر یونیکس و لینوکس را نشان می دهد.

همانطور که می بینید سیستم فایل از تعداد زیادی پوشه تشکیل شده است که این پوشه ها تقریبا در تمامی سیستم عامل های مبتنی بر یونیکس و لینوکس مشترک هستند. اکنون به تشریح تک تک این شاخه ها پرداخته و در میان آن توضیحات اضافه را به شما ارائه خواهم کرد.

● پارتیشن ها

در سیستم فایل سیستم عامل های مبتنی بر لینوکس و یونیکس، دیسک های سخت می توانند پارتیشن های متعددی داشته باشند. در این صورت هر پارتیشن دارای یک نقطه اتصال یا mount point می باشد که در آن نقطه به درخت سیستم فایل متصل می شود. مثلا می توانید اطلاعات کاربران سیستم را در یک پارتیشن جداگانه ذخیره نموده و نقطه اتصال آنرا home تعیین کنید که محل قرارگیری اطلاعات کاربران است و به همین ترتیب.

▪ بخش های درخت سیستم فایل

اکنون به بررسی تک تک شاخه های سیستم فایل می پردازیم. توجه داشته باشید که دسترسی به اکثر این شاخه ها فقط توسط کاربر ریشه امکان پذیر است.

- شاخه bin:

در این شاخه، دستورات سیستم عامل که برای تمام کاربران قابل دستیابی هستند و برخی دستورات مدیریتی سیستم قرار می گیرند.

- شاخه boot:

این شاخه که می تواند در یک پارتیشن جداگانه بوده و به پوشه boot متصل شده باشد، حاوی برنامه راه نداز بوت سیستم عامل می باشد. مانند Grub و Lilo.

- شاخه dev:

محل قرارگیری نقطه دسترسی های ابزارهای سخت افزاری است. مثلا تمام پورت ها، پارتیشن ها و… در اینجا دارای یک فایل هستند. برای مثال فایل dev/fd0 نشاندهنده فلاپی درایو سیستم است و به همین ترتیب. بسیاری از برنامه های کاربردی از این فایلهای دسترسی برای خواندن و نوشتن داده ها بر روی ابزار مورد نظرشان استفاده می کنند. مثلا یک برنامه کاربردی فایل dev/fd0 را باز کرده و در آن می نویسد. در حقیقت اطلاعات روی درایو فلاپی و دیسکی که در آن قرار دارد، نوشته خواهد شد.

- شاخه etc:

در این شاخه فایل های پیکربندی برنامه های سرویس دهنده و برخی فایلهای سیستمی دیگر قرار می گیرند. مثلا فایل پیکربندی سرویس دهنده وب آپاچی در سیستم های دبیان در etc/apache/http.conf قرار دارد و به همین ترتیب.

- شاخه home:

در این شاخه دایرکتوری های خانگی کاربران سیستم و اطلاعات آنها قرار می گیرد. بهتر است این شاخه در یک پارتیشن جداگانه قرار گرفته و متصل شود. این کار حفاظت از داده های کاربران را بالاتر خواهد برد. ضمنا در صورت نیاز به فرمت و نصب مجدد سیستم، اطلاعات کاربران دست نخورده باقی مانده و پس از نصب مجدد، کلیه تنظیمات شخصی و اطلاعات آنها بدون تغییر باقی خواهند ماند.

- شاخه lib:

این شاخه همانطور که از نام آن پیداست، محل قرار گیری فایل های کتابخانه برنامه ها است. این کتابخانه ها توسط برنامه های کاربردی و ابزارهای برنامه نویسی بکار گرفته می شوند.

- شاخه mnt:

این شاخه معمولا دارای زیرشاخه هایی مانند floppy و cdrom بوده و محل اتصال سنتی درایوهای فلاپی و CD-ROM می باشد. همچنین پارتیشن ها دیگر دیسک سخت را نیز می توانید در این شاخه متصل نمایید. البته اجباری به این کار وجود ندارد. مثلا در سیستم های مبتنی بر دبیان، درایوهای فلاپی و CDROM در شاخه های floppy و cdrom که در زیر ریشه قرار دارند، متصل می شوند. اتصال و برداشتن اتصال پارتیشن ها و درایوها با استفاده از دستور mount صورت می گیرد. اشتراکات شبکه را نیز می توانید در این شاخه متصل نمایید.

- شاخه proc:

این شاخه یک سیستم فایل مجازی است که برخی اطلاعات مربوط به سیستم و هسته از آن قابل دستیابی می باشد. مثلا فایل version در این شاخه حاوی اطلاعات هسته سیستم عامل مانند نسخه آن و … می باشد.

- شاخه sbin:

دستورات و برنامه های مدیریتی سیستم در این شاخه قرار می گیرند که مخصوص کاربر root است.

- شاخه tmp:

محل قرارگیری برخی فایلهای موقتی برنامه های کاربردی است.

- شاخه usr:

بسیاری از برنامه های کاربردی در این شاخه نصب می شوند. مثلا Xwindow در این شاخه قرار دارد. همچنین برخی دستورات و دستورات مدیریتی نیز در مسیرهای usr/bin و usr/sbin قرار می گیرند.

- شاخه var:

این شاخه که معمولا در کامپیوترهای سرویس دهنده در یک پارتیشن جداگانه قرار می گیرد، مخصوص برنامه های سرویس دهنده ای مانند وب و FTP و بانکهای اطلاعاتی است. مثلا فایل های مربوط به یک وب سایت می توانند در var/www قرار گیرند. به دلیل اینکه در برخی از حملات DOS دیسک سخت سیستم با فایل های آشغال پر می شود، این شاخه را در یک پارتیشن جداگانه قرار می دهند که در صورت قرارگیری تحت حمله و پرشدن احتمالی دیسک سخت، کل سیستم عامل دچار وقفه نگردد و آسیب به همان قسمت محدود شود.

تمامی شاخه هایی که در بالا توضیح داده شد، می توانند در پارتیشن های جداگانه قرار داده شوند. ولی ضرورتی ندارد.

● پارتیشن swap

هنگام نصب لینوکس، پارتیشنی به نام swap می سازید. کاربرد این پارتیشن چیست؟ این پارتیشن که تحت ساختار سیستم فایل جایی متصل نمی شود، محل قرارگیری swapping file لینوکس که همان حافظه مجازی روی دیسک سخت است، می باشد. بهتر است حجم آنرا برابر یا 2 برابر حافظه سیستم خود تعیین نمایید.

technotux

منبع : آفتاب